Anne

Naar bed naar bed...

De jongens liggen op bed en ik plof even neer op de bank, het is maandagavond 18.35 uur. Zowel Su als Zheng waren doodop en sliepen eigenlijk gelijk. Buiten hoor ik kinderen spelen, lachen en rennen. Ik zie de buurkinderen op hun fietsen voorbij komen, ze zijn even oud als onze jongens. Even voel ik een soort van jaloezie, maar ook twijfel en zelfs ook wel een beetje verdriet. Wat zou ik Su en Zheng daar graag zien rennen, wat zou het fijn zijn als zij 's avonds na het eten ook nog lekker buiten konden spelen. Moeten we het dan toch maar weer eens proberen? Laten we de touwtjes vieren? Moeten we de jongens niet gewoon eens wat later naar bed laten gaan?
 
Diep van binnen weet ik heus wel dat dit niet gaat, dat de jongens hun rust echt heel hard nodig hebben. Maar dat maakt het nog niet leuk! Zo lang we ons houden aan de rust en regelmaat loopt het eigenlijk best een soort van gesmeerd bij ons thuis. Hoe gemakkelijk en tegelijkertijd gevaarlijk is het dan om te denken ‘hmmm het gaat zo lekker, een keertje wat later naar bed zou nu best moeten kunnen’. Die ene keer wordt dan twee keer etc. etc. etc. In no time is de regelmaat er uit en beginnen beide buikjes te protesteren… en dan is het hek van de dam. Been there, done that .
 
Regelmaat is dus heilig bij ons maar tegelijkertijd gevoelsmatig soms ook zo verrekte lastig! Wat kan je je soms een slechte moeder voelen omdat je de regelmaat zo krampachtig vasthoudt, terwijl je aan de andere kant heel goed weet waar je het voor doet. Zonder regelmaat en voldoende rust is er overdag niks aan voor Su en Zheng omdat ze zich dan moe en lamlendig voelen en dat besef ik me maar al te goed. Steeds vaker vragen Su en Zheng of ze langer op mogen blijven, helaas moeten we dan nee zeggen. Teleurgesteld vertrekken ze naar boven maar als ze dan in bed liggen slapen ze alsnog binnen 5 minuten om vervolgens 12 uur achter elkaar door te knorren. Ze hebben het echt nodig dus.
 
Er komt echt wel een tijd dat ze langer op mogen blijven, dat ze er niet ziek van worden. We moeten gewoon even geduld hebben. In het weekend mogen ze vaak al wel wat later naar bed en daar genieten zij en wij dan ook echt van. 
 
Dit van me afgeschreven hebbend laat ik me toch maar achterover op de bank zakken… een avondje voor mezelf is stiekem ook wel lekker.

 


Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Joomla! Foutopsporingsconsole

Sessie

Profielinformatie

Geheugengebruik

Database zoekopdrachten