Het is al weer een tijdje geleden, maar in juni zijn we met de jongeren van 16 jaar en ouder weer op kamp geweest. Dit jaar was het weer tijd om de zeilen te hijsen in Friesland! Zeilschool Pean in Akkrum was dit weekend onze uitvalsbasis.

Een harde wind, af en toe een behoorlijke bui en zo nu en dan de zon die door het dikke wolkenpak heen wist te breken en natuurlijk niet te vergeten een leuke groep enthousiaste jongeren waren de voornaamste ingrediënten van dit weekend.

Lees meer...

We hebben weer een jaar moeten wachten, maar vrijdag 15 juni was het weer tijd voor de jongeren van 16 jaar en ouder om af te reizen naar Buren voor het jongerenkamp van de verenigingen ziekte van Hirschsprung en Anusatresie.

Kamperen terwijl de weersverwachtingen niet al te best zijn… we zijn benieuwd wat het wordt. Maar als iedereen in Buren aangekomen is rond een uur of zes blijkt dat iedereen er veel zin in heeft! Weer of geen weer, het zal wel weer een geslaagd weekend worden. (Ook al is kamperen niet van iedereen de meest favoriete bezigheid)
Nadat iedereen zijn spullen in de tenten heeft geïnstalleerd is het tijd om lekker te gaan eten. De plaatselijke chinees had goed zijn best gedaan om er wat lekkers van te maken. En dat is gelukt!
De rest van de avond heeft in het teken gestaan van het spannende en leuke groepsspel ‘De weerwolven van wakkerdam’.

De volgende ochtend zat iedereen al weer vroeg bij het ontbijt. En na een ontzettende stortregenbui is de zon gaan schijnen. Perfecte omstandigheden voor onze actieve activiteiten van die dag. We zijn begonnen met een boerenbuilding. Een goede manier om te ontdekken of we als groep een beetje samen kunnen werken. We zijn de hele ochtend bezig geweest met hindernisparcours overbruggen, strijdwagens bouwen en andere opdrachten. Aan het eind van de ochtend kwam misschien nog wel de lastigste opdracht. De vraag was of je de ander al een beetje kunt vertrouwen. Terwijl je geblinddoekt op een ton stond, moest je je achterover laten vallen en dan maar hopen dat je opgevangen wordt door je groepsgenoten. Bijna iedereen durfde het aan… en er is niemand gevallen! Dus met dat vertrouwen zat het wel goed.

Na de lunch ging het er allemaal nog spectaculairder aan toe. De middag stond namelijk in het teken van water. Het streven van de meesten was toch echt om droog te blijven, of in ieder geval zo lang mogelijk. Maar nadat we de kano’s allemaal veilig uitgekomen zijn, ging het voor de meeste bij het touwslingeren al ‘mis’. De eerste natte pakken waren een feit! En daarna is het van kwaad tot erger gegaan. Na het hindernisparcour boven het water was er bijna geen droge broek meer te zien bij de deelnemers. En voor diegene die er geen genoeg van konden krijgen was er als toetje nog de enorme glijbaan. We hebben ons goed vermaakt die middag!

Naast alle activiteiten die we gepland en georganiseerd hebben staat het kamp natuurlijk ook in het teken van lotgenotencontact. Het uitwisselen van ervaring, het stellen van vragen aan elkaar en het praten over de gevolgen van je aandoening zijn erg waardevol. Voor iedereen, jong of oud kan het prettig zijn om met anderen te praten over de dingen die je tegenkomt in het dagelijks leven. Sowieso is het voor iedere opgroeiende jongere lastig dat er dingen veranderen en weet je niet altijd even goed hoe je met dingen om moet gaan. En als je dan een chronische aandoening hebt kunnen dingen nog net iets ingewikkelder zijn. Misschien kan je daar met je ouders of je vrienden ook over praten, het is toch anders om het daarover te hebben met mensen die in hetzelfde schuitje zitten, of hebben gezeten.
Zo tussen de activiteiten door en in de avonduren zijn er veel onderwerpen aan bod gekomen. Verkering, wat vertel je wel en wat vertel je niet, aan wie vertel je allemaal dat je een aandoening hebt. Littekens, werken, op vakantie gaan en school… van alles is er onderling besproken.
Tijdens het kamp staat het lotgenotencontact niet perse centraal, maar is een onmisbaar en zeer belangrijk (en ongedwongen) onderdeel van het weekend!

Zaterdagavond was zo’n echt ‘kampeeravond’. Lekker samen barbecueën en daarna gezellig rond het kampvuur met een drankje, muziekje en marshmallows.

En toen was het al weer zondag…
Wederom deed de zon erg z’n best om het te winnen van de wolken en dat is aardig gelukt!
Deze ochtend zijn er flink wat grenzen verlegd op het hindernisparcour op vijf meter boven de grond. Eerst even oefenen met zekeren en daarna konden we ons wagen aan touwladders, evenwichtsbalken, wiebelende bruggen een bandenparcour en als finale de tokkelbaan! Spannend, maar gaaf en petje af voor iedereen die zichzelf heeft uitgedaagd!

Rond een uur of twee was het al weer tijd om afscheid te nemen en is iedereen weer naar (moe) huis gegaan! Het was een super geslaagd weekend en wij willen dan ook alle enthousiaste deelnemers bedanken voor hun aanwezigheid en gezelligheid!
Hopelijk tot volgend jaar!

Groetjes van de jongerenwerkgroep.
Michiel, Daan, Joyce, Shabeer, Pauline, Lidy, Femke en Marieke

Wij waren 15,16,17 juni op kamp. We zijn naar Buren geweest.

Het was een survival kamp bij Wilgje Buitensport.

Ik zal even mijzelf voorstellen: ik ben Hilde Knots en ik ben 17 jaar. En in een tent slapen en survival is dus niks voor mij. Maar ondanks dat vond ik het toch erg leuk. De 3 dagen in tent slapen was nog wel uit te houden met hele leuke gezellige mensen om je heen.

De eerste avond was een beetje het kennismaken het gebruikelijke kennismakingsrondje.

Er waren ook hele goede weerwolven in ons midden, hé Anne haha.

Verder gingen we dan zaterdag na het ontbijt een groepsgevoel creëren. Er waren allemaal samenwerkingsopdrachten en spelletjes. Daarna hebben we het survival parcours gedaan, met klauteren en klimmen enz. Eerst gewoon met grond onder je voeten en daarna met water eronder. Zo zijn we lekker nat geworden. Er waren er een paar droog gebleven, wat ik wel erg knap vind. Daarna lekker schoon douchen. ‘s avonds lekker gegeten en het was echt heerlijk weer. We hadden een kampvuurtje en daar hebben we de hele avond en nacht gezeten. Dat was echt super gezellig. Het was wel laat geworden, dus ik kon ook moeilijk mijn slaapzak uitkomen.

Maar helaas gingen we de volgende dag al weer naar huis. Ik heb het echt als een super kamp ervaren. Ik heb genoten van jullie: bedankt daarvoor. Ik vind dat er alleen maar leuke mensen zijn. Dus mensen die dit lezen en die ook de uitnodiging krijgen voor het kamp: geef je dan op. Tot volgend jaar!!

Groetjes, Hilde Knots